Ruud Bruggeman

1500 kilometer voor de KNGF

Ik ben nu 78 jaar oud, en na een heupoperatie ten gevolge van mijn chronische leukemie licht gehandicapt met lopen. Ik heb veel gelopen in mijn leven, ook pelgrimstochten vanuit Zoetermeer naar Santiago, Rome, Istanbul en Medjugorje in Bosnië, maar nu kan dat niet meer. Maar ik kan nog wel lopen en ben daar zielsdankbaar voor. Mijn vrouw GerVa voedt al 11 jaar blindengeleidehonden op voor de KNGF, en ik vind dat fantastisch werk, dat ik graag met mijn eigen mogelijkheden wil steunen.

Ik ga nu vanaf 1 januari 2021 elke week één dag een wandeling maken van ca. 15 km, dan heb ik in 2 jaar 1500 km gelopen. Wie dat een mooi plan vindt kan mijn actie sponsoren met 1 of meer cent per gelopen kilometer! Je kunt je daarvoor bij mij als sponsor opgeven op mijn e-mailadres: ruud.bruggeman@planet.nl

Elke drie maanden zal ik je dan een e-mail sturen met het aantal gelopen kilometers (zal elke keer zo'n 200 km zijn), met verzoek om je gesponsorde bedrag over te maken (dat gaat ook via deze actiepagina). Beter dan pas na afloop in één keer, want zo blijven die bedragen niet al te groot.

Als je wilt kun je natuurlijk ook nu al een bedrag doneren, dat kan ook via deze actiepagina, onder de knop: Doneer nu.

Op de blog van de actiepagina kun je blijven volgen wat en waar ik al elke week gelopen heb. Klik daarvoor op de  knop: Laatste blogs / Bekijk alle.

15/04/2021
19:06

GerVa

Bekijk alle
  Bekijk alle
15/04/2021 | 21:28

Hoeveel tulpen gaan er in een vaas?

Week 15. Van Delft Art Center gelopen via de Ackerdijkse Polder, het Abtswoudse Bos en de Zouteveense Polder naar Op Hodenpijl, 15,1 km (foto). Wie op de A 13 van Den Haag naar Rotterdam rijdt, kan direct na Delft vlak langs de weg een kolossaal intrigerend object zien staan - als je even naar rechts opzij kijkt wat toch altijd een beetje tricky is op de snelweg. Het is, in een permanente openbare tentoonstelling van kunstwerken in het Delft Art Center, een in Delfts Blauw geschilderde tulpenvaas. Een tulpenvaas is te herkennen aan de vaak piramideachtige vorm met verschillende tuiten waar de tulpen in gestoken kunnen worden. Die eeuwenoude vaas is een uitvinding van de Engelse prinses Mary Stuart, vrouw van Koning-stadhouder Willem de Derde, die graag verse bloemen in huis wilde hebben. Daarna werd de vaas gebruikt als pronkstuk om te laten zien hoe welvarend iemand was, want tulpenbollen waren toen nog kostbaarder dan Delfts Blauw porselein! En in dit Art Centre is zo'n tulpenvaas, maar dan in maxiformaat, ten toon gesteld (foto's). Op diezelfde tentoonstelling trof ik een tekst aan van Poesjkin, ook over bloemen."Geliefder is een laatste bloem dan alle pracht van 't vroeg seizoen. Zij wekt ons op tot droeve dromen, met levendiger voelbaar vuur. Zo, bij het scheiden, leeft dat uur soms meer dan het zoet samenkomen." Dat gaat dus over de laatste bloemen in de herfst, en zover zijn we nu nog niet. De komende weken wil ik jullie met mijn wandelingen alle pracht laten zien van de nu opeens losbarstende bloemen en bloesems. Hopelijk denk ik er in de herfst ook aan, om jullie dan - Poesjkin indachtig - de laatse bloemen te laten zien..... Het Abtswoudse Bos kende ik al vanuit de trein van Delft naar Rotterdam. Zo gauw je Delft verlaat rijdt de trein door een stuk nieuw aangeplant bos met nog lage boompjes en struikjes. Ik heb het daar niet zo op: "geen ècht bos, met mooie oude bomen!" Toen ik in 1985 in Zoetermeer kwam wonen, werd mij het Westerpark aangeprezen als een prachtig bos. Net geplant, en ik vond er niets aan. Maar nu, 36 jaar later, is het echt een heerlijk wandelbos geworden. Net zoals het Balijbos in onze achtertuin in Zoetermeer. Dat is aangelegd na de Floriade van 1992 en dus  nog maar 28 jaar oud. En nu is het al groot geworden, met levende natuur; er zijn al vossen, lepelaars, en ook al een bever in gesignaleerd, en zelfs, en dat is helemaal uitzonderlijk, een rode ibis. Goed om te beseffen. Mooie oude bossen zijn er niet van nature, ze zijn altijd ooit een keer aangelegd en jong geweest. Nederland kent geen oerbossen, wij hebben Staatsbosbeheer: Inderdaad, de Staat beheert onze bossen, legt ze aan en verzorgt ze. En ook dit Abtswoudse Bos zal ooit een prachtig bos zijn met lommerrijke oude bomen. Met dit alles in het achterhoofd: het Abtswoudse Bos was een openbaring voor me, zo groot en afwisselend en met fantasie aangelegd. En jullie kennen al mijn voorliefde voor plankenpaadjes over het water heen, en ook daar werd hier weer ruimschoots in voorzien (foto's)! Bloesems volgende weken, nu de blaadjes van de bomen en struiken die beginnen uit te lopen. Mijn favoriet zijn de jonge blaadjes van de populieren. Die zijn de eerste week nog niet groen, maar lichtbruin en worden pas daarna groen. Jong bruin noem ik dat, en dat voelt voor mij nòg jonger dan jong groen (foto). Richting Op Hodenpijl voerde een kronkelend pad me door de Zouteveense Polder, langs ruige riet- en waterpartijen (foto).Ik liep vandaag de hele dag door een uitgestrekt ongerept poldergebied tussen Delft en Rotterdam. en tussen de A 13 en de A 4. Een groene buffer tussen de oprukkende steden en een zee van ruimte in onze toch steeds verder volgebouwde Randstad. Het kerkje van Op Hodenpijl heeft een lange geschiedenis. Na de Reformatie was er daar eerst een schuilkerkje voor de katholieken in een schuur. In de 2e helft van de 17e eeuw kwam daar deze schuilkerk uit voort (foto). Johannes Vermeer is hier ook nog in getrouwd. In de vorige eeuw stond het kerkje al leeg,en werd gebruikt als opslagloods. Dirk en Tilly Post liepen in 2004 naar Santiago en besloten daarna hun leven om te gooien. Ze hadden een goed lopend transportbedrijf, dat ze verkochten om dit kerkje met bijbehorende gebouwen te kopen. In 2007 werd het heropend. Ze wilden hun leven een andere richting en inhoud geven, en hebben er een centrum voor bezinning en bewustwording van gemaakt waar lezingen, cursussen en andere activiteiten op dit gebied worden aangeboden. In de kerk trof ik een tekst aan die me aansprak. Een citaat van de eerste Minister-president van Israël, Ben Goerion: "Wie niet in wonderen gelooft is geen realist." Komt overeen met een mij dierbaar citaat van Albert Einstein in mijn laatste boek: "Er zijn slechts twee manieren om je leven te leven: doen alsof niets een wonder is, of doen alsof alles een wonder is. Ik geloof in de laatste manier." En de engel met bazuin boven op het torentje van de kerk is de engel Gabriël: brenger van de Blijde Boodschap! Mooi symbool voor dit bijzondere centrum.    

KNGF Geleidehonden leidt honden op die ondersteuning bieden aan mensen met een (visuele) beperking. Dat doen we vanaf de geboorte tot het moment dat de honden met pensioen gaan. Een hond fokken, verzorgen en opleiden is kostbaar. We zijn een maatschappelijke organisatie en voor een groot deel afhankelijk van giften en nalatenschappen. Dankzij onze donateurs kunnen we ons werk blijven doen.