Ruud Bruggeman

1500 kilometer voor de KNGF

Ik ben nu 79 jaar oud, en na een heupoperatie ten gevolge van mijn chronische leukemie licht gehandicapt met lopen. Ik heb veel gelopen in mijn leven, ook pelgrimstochten vanuit Zoetermeer naar Santiago, Rome, Istanbul en Medjugorje in Bosnië, maar nu kan dat niet meer. Maar ik kan nog wel lopen en ben daar zielsdankbaar voor. Mijn vrouw GerVa voedt al 11 jaar blindengeleidehonden op voor de KNGF. Ik ben erg trots op haar en ik vind dat fantastisch werk, dat ik graag met mijn eigen mogelijkheden wil steunen.

Ik ga nu vanaf 1 januari 2021 elke week één dag een wandeling maken van ca. 15 km, dan heb ik in 2 jaar 1500 km gelopen. Wie dat een mooi plan vindt kan mijn actie sponsoren met 1 of meer cent per gelopen kilometer! Je kunt je daarvoor bij mij als sponsor opgeven op mijn e-mailadres: ruud.bruggeman@planet.nl

Elke drie maanden zal ik je dan een e-mail sturen met het aantal gelopen kilometers (zal elke keer zo'n 200 km zijn), met verzoek om je gesponsorde bedrag over te maken (dat gaat ook via deze actiepagina). Beter dan pas na afloop in één keer, want zo blijven die bedragen niet al te groot.

Als je wilt kun je natuurlijk ook nu al een bedrag doneren, dat kan ook via deze actiepagina, onder de knop: Doneer nu.

Op de blog van de actiepagina kun je blijven volgen wat en waar ik al elke week gelopen heb. Klik daarvoor op de  knop: Laatste blogs / Bekijk alle.

18/10/2021
16:58

GerVa

Bekijk alle
  Bekijk alle
15/10/2021 | 18:11

Week 41: Oorverdovende stilte

Weiteveen - Bargerveen - Meerstalblok - Zwartemeer- Amsterdamsche Veld -  Weiteveen, 18 km (foto). GerVa en ik zijn deze week op vakantie in Drenthe, en de sponsoractie moet / mag elke week doorgaan. Daarvoor kiezen we nu voor een wandeling door het grootste hoogveennatuurgebied van ons land, het Bargerveen en omgeving, een grensoverschrijdend natuurreservaat in Zuid-Oost Drenthe en de grens over met Duitsland. Vanuit ons huisje in Oude Willem rijden we naar de start in Weiteveen onder een rozenvingerige dageraad (foto), gunstig voorteken voor een prachtige wandeldag. Vlak na Weiteveen beginnen we met lopen langs de grootste schaapskooi van Nederland, met ca. 1000 schapen. Als ze 'thuis' zijn kun je in de stal die immense menigte van bovenaf bekijken, mooi gezicht, zeker in januari/februari als er ook nog eens talloze lammetjes doorheen krioelen. Nu zijn ze allemaal de hort op, en zijn er naast de stal buiten maar een paar te zien (foto). We lopen verder door de hoogveengebieden. Duizenden jaren geleden was Nederland voor de helft bedekt met ondoordringbare moerasgebieden. Nu is er van het grote Boertangermoeras uit de middeleeuwen van ooit 330.000 ha. nog dit laatste stuk van 2100 ha. over, gespaard gebleven voor de turfafgravingen ('het bruine goud') in de vorige eeuwen. Het is een van de grootste nog bestaande hoogveengebieden van Europa, en Staatsbosbeheer ('het is hier een beleving van oorverdovende stilte en trillend veen') zet alles op alles om dat hoogveen in stand te houden, en nieuw hoogveen te laten groeien wat heel langzaam gaat, ca.1 mm per jaar. Daar is ook een hoger waterpeil voor nodig, waardoor bosjes in dat gebied onder water kwamen te staan, met schilderachtig resultaat (3 foto's). 'Into nature': groot 2-jaarlijks project van samenwerkende Drentse kunstinstellingen, en nu voor een paar maanden hier neergestreken. In een deel van het gebied staan 20 kunstwerken. Gevolg: "stromen bezoekers, soms busladingen vol", vertelt een local ons die er bepaald niet blij mee is.  Motieven van de organisatie: 'Kennismaken met kunst. En tegelijk kan een groot publiek zo ook kennismaken met dit prachtige, woeste en onontdekte gebied'. Gelukkig blijft de rest van het gebied nog steeds even prachtig, woest en onontdekt. Eén kunstwerk waar we langskomen trekt onze aandacht, 'a marine mamma performaning a breathing ritual at full moon', een 'ademritueel van dieren in de overgang van leven naar dood'. GerVa vraagt zich eerst nog verontwaardigd af of iemand weer eens zakken met plastic afval in het water had gegooid, zie foto. Maar de kunstenaar stelde met die marine mamma (ik zocht het op, betekent zeezoogdier) de vraag, of ook dieren besef hebben van hun sterfelijkheid. Wat daarvan zij, het levert me weer een intrigerende foto op. In de rest van het gebied genieten we in alle rust van lopen over de stille paden door de waterrijke veengebieden (5 foto's). De herfst gaat ook hier verder, met schilderachtige spinnenwebben, rijpe rode bosbessen, en de nu rood verkleurende stengels van de uitgebloeide springbalsemien (voor de bloemen zie blog 38) (3 foto's). De oorverdovende stilte impliceert ook een gebrek aan horeca onderweg, met één gelukzalige uitzondering: bij het dorpje Zwartemeer vinden we een ouderwets gezellige theetuin, d'Aole Pastorie, gevestigd vlak naast de voormalige Antoniuskerk, die daar wordt beschreven als 'een katholieke kathedraal in het veen'. De eigenaresse vertelt me, dat eerst gepland was om het dorpje Zwartemeer hier te bouwen voor de veenarbeiders rond deze al tevoren gebouwde kerk, maar dat nadien het dorp een paar km verder ontstond, zodat de kerk hier nu eenzaam staat te wezen (foto). Er worden nog wel steeds missen gelezen, en wel - langzamerhand hoogst uitzonderlijk in ons land - op de oude traditionele manier, met de mis in het Latijn. In het achterland blijven tradities soms wat langer leven..... Voor mij is het hier ook nostalgie. Er heeft in Weiteveen in de vorige eeuw een brikettenfabriek gestaan. Ik kende vroeger als kind de verwarming in huis met één kolenkachel in de woonkamer, die mijn moeder elke winterochtend in een ijskoude kamer moest oppoken. Er werden behalve  antraciet, eierkolen of cokes (nootjes 5!) ook briketten in gestookt: baksteenvormige stukken geperste turf. Hier werden ze geperst uit veenturf, maar dat verloor al gauw de concurrentie met briketten van bruinkoolturf, waarna de fabriek hier weer moest sluiten. Ouder worden is ook wel eens op je leven terugkijken met een beetje nostalgie..... Maar ik blijf ook graag vooruitkijken naar de volgende wandeling en blog!

KNGF Geleidehonden leidt honden op die ondersteuning bieden aan mensen met een (visuele) beperking. Dat doen we vanaf de geboorte tot het moment dat de honden met pensioen gaan. Een hond fokken, verzorgen en opleiden is kostbaar. We zijn een maatschappelijke organisatie en voor een groot deel afhankelijk van giften en nalatenschappen. Dankzij onze donateurs kunnen we ons werk blijven doen.